United Fingers

“United Fingers: op één week bouwden we met veertien man één gitaar.”

“Voor het 25-jarig bestaan van het Centrum voor Muziekinstrumentenbouw in 2003 wilden we iets tonen dat mensen konden volgen van begin tot einde. Geen theorie, maar doen. We hebben toen beslist om in één week een akoestische gitaar te bouwen met veertien gevorderde cursisten die van alle kanten van het land kwamen. Van ruwe planken tot een bespeelbaar instrument. Alles volgens de methode van de cursus in een open atelier zodat bezoekers alle stappen konden volgen.

“Zo’n bouwproces is normaal maanden werk voor een cursist. Je moet hout schaven, zijkanten buigen, verlijmen, wachten tot alles droog is. De hals maken, fretten plaatsen, afstellen. En toch is het ons gelukt. We hebben elke dag bijgestuurd en ’s avonds vaak doorgewerkt om de volgende dag verder te kunnen. Iedereen had zijn taak. Het was verenigde arbeid. Vandaar de naam: United Fingers.

Ik had de gitaar vooraf ontworpen. Een grote flattop, geïnspireerd op de klassiekers. De ronde vormen van een Gibson Jumbo, maar met een iets bredere taille zodat het bovenblad vrijer kan trillen. Binnenin zit dan weer de structuur van een Martin Dreadnought. Dat geeft een volle klank met een stevige bas, maar ook een mooi evenwicht.

Op het einde van die week was ze speelklaar. Dat moment vergeet ik niet. Marc Lelangue heeft er meteen een optreden mee gespeeld. Dan weet je: ze leeft. Later heeft Jacques Stotzem ze getest en die hoorde ook dat ze mooi in balans was.

Wat mij nog het meest raakt: ze is blijven bestaan. Studenten hebben ze nadien vaak nagebouwd, elk met hun eigen variaties. Andere houtsoorten, andere vormen, zelfs een twaalfsnarige versie.

Ze staat nog altijd in een glazen kast bij de ingang. Af en toe wordt er spontaan op gejamd in de steelstringclass. Vakmanschap, samenwerking en vertrouwen, alles kwam die ene week samen. Veertien paar handen, één instrument.”

Op de foto van links naar rechts: Marc Cox, Damien Dereuck, Ralph Bonte, Mich Van Sever, Marc De Waey, Toon Dockx, Luc Van Pottelberg