Axl Peleman

“Ik speel 180 keer per jaar, dus mijn instrument moet ten allen tijde goed marcheren”

“Ik ben een Fender-fan, ik denk dat ik er een tachtig heb. En nog een stuk of veertig andere gitaren. Maar de bassen die ik meeneem naar een optreden of een opname, dat is een select clubje. En deze Jazz Bass is mijn nummer één. Tja, muzikanten zijn geen kunstenaars, het zijn vakmannen. En een vakman is maar zo goed als zijn tools.”

“Ik heb veel op Music Man gespeeld, de gitaren die Leo Fender bouwde nadat hij in augustus 1965 zijn bedrijf aan CBS had verkocht. Vijfentwintig jaar geleden ben ik overgeschakeld op een Precision Bass Custom Shop uit ‘59. Liefde op het eerste gezicht. Die klonk zo goed. En veelzijdig, je kon er even goed speed-metal of jazz of dub reggae op spelen.”

“Ik geloof in 2010 vroeg Jan Meyers van de bass shop in Strings&Things of ik deze wou kopen. Ik was niet geïnteresseerd, deze was een pak duurder dan mijn Precision. Maar Jan is mijn bas-goeroe, hij heeft zoveel betekend voor mij en ik had toen wat geld, dus deed ik hem een plezier en kocht ik ze. Maar ik pakte ze niet eens uit, ze heeft een jaar in de koffer in mijn studio gelegen.”

“Tot mijn hoofdbas het begaf en ik dringend vervanging nodig had. Ik nam deze vast en toen ben ik zo geschrokken: wat een sterk instrument! Ik weet niet hoe je de perfecte basklank beschrijft, ik weet alleen dat deze het heeft. Het is een vaste klank, je kan erop vertrouwen. Het hout wringt niet met de seizoenen. De nek is nooit rechtgezet geweest en toch blijft hij strak. Het vingerbord, de elektronica, de bruggen, dat is allemaal goed ineengedraaid.”

“Ik speel 180 keer per jaar, mijn instrument moet ten allen tijde goed marcheren. Dus sindsdien is dit de bas die overal meegaat. Ik heb er honderden concerten mee gedaan. Werchter en alle andere festivals met de Kreuners. Platen mee opgenomen van Jan en klein Pierke: Sadness van Stash, Rick de Leeuw,...”

“Onder de slagplaat van mijn Precision staat een handtekening van Sting die na ons op Werchter speelde. Op de achterkant van deze Jazz Bass staat een handtekening van mijn held Henny Vrienten. Doe Maar speelde in 2013 in de Lotto Arena, ik had gevraagd of ik hen backstage mocht ontmoeten. Maar ik werd zo vriendelijk ontvangen! Henny zei dat hij grote fan van me was, ze vroegen of ik mee wou eten, mee een liedje spelen op het podium,... Ik wist niet wat er gebeurde, de man wiens poster in mijn kamer hing! Toen bleek dat hen was verteld dat zij wel in de Lotto Arena speelden, maar dat De Kreuners drie keer het Sportpaleis hadden gevuld. Henny tekende met ‘Voor Axl, de laatste kreun’.”

“Ze is van 1965, geen L-serie, dus van na augustus. Alleen de nek is van ‘66, CBS heeft toen een hele tijd met overstock gezeten. En het zijn lollipop tuners, dat is ook typisch ‘66. De originele elektronica bewaar ik apart, ik heb die helemaal vervangen en ingegoten met epoxy zodat ze niet kan bewegen. De gitaar was dus al op leeftijd toen ze bij mij kwam. Ik ben er heel voorzichtig mee, maar ze is nu toch nog veel versletener. Ik zie dat als grijs haar of rimpels. Dat krijg je niet, dat verdien je. Dat wil zeggen hoe goed ze is.”

“Ik gebruik ze nu nog vooral zittend voor opnames, veel minder live. Ze is iets te zwaar, 450 gram meer dan de bas waar ik nu mee tour. Plus, ik hou er teveel van en wil ze niet kwijt. Ze is de beste Jazz Bass die ik ooit vastpakte. Ik heb er zoveel op gespeeld. En ze komt van Jan Meyers. Met mijn bas kan ik na een optreden soms ambras maken in de auto. Dan vraag ik: ‘Kinneke, wat was uw probleem?’ Maar op de deze kan ik rekenen. Ze presteert elke keer.”