Evert Verhees

 “Je vindt de sound die bij je vingers past en zo kom ik altijd terug op de Fender-familie, het oermerk”

“Ik ben op mijn veertien bas beginnen spelen op een instrument dat mijn vader gemaakt had omdat een echte gitaar te duur was. Ik heb die nog steeds, maar de vorm was mooier dan de klank. Toen ik in 1972 bij Banzai begon, trok ik naar het Brusselse heiligdom Parys-Flore en kocht daar in mijn jeugdig enthousiasme deze Fender Precision Bass van ‘65 pre-CBS, dus voor Fender door CBS werd opgekocht. Ik heb er mijn eerste optredens mee gedaan, mijn eerste professionele studiosessies en tot eind jaren ‘80 heb ik vooral op de deze gespeeld.” 

“Alleen zag die bas er toen nogal anders uit. Ik heb er bijvoorbeeld een Jazz Bass element bijgezet tegen de kam. En in 1979 heb ik er tijdens een vakantie in Zuid-Frankrijk twee gaten in geboord met slecht materiaal. Een gat als handvat en eentje waar de hals op de body komt. Une erreur de jeunesse. Ik zie het gezicht van mijn vrienden waar ik logeerde nog voor me. Ik wou experimenteren met de sound, afwijken van het typische Precision-geluid. En ze is ooit eens letterlijk van de camion gevallen, zomaar op straat. Ik heb toen enorm geluk gehad dat ze het overleefde. Vanaf de jaren ‘90 speel ik veel in Frankrijk en daar was een super luthier die alles herstelde, dat handvat weer heeft dichtgemaakt en de gitaar opnieuw heeft geschilderd.”

“Ik heb er bijvoorbeeld mee gespeeld op het eerste album van Maurane, Danser. Of voor Plastic Bertrand, voor Alain Chamfort, voor Niagara en zelfs in 1984 voor Toots Thielemans. Vanaf de jaren ‘90 ben ik ontrouw geweest en heb ik geëxperimenteerd maar je vindt toch de sound die bij je vingers past en zo kom ik altijd terug op de Fender-familie, het oermerk. Ik blijf deze gebruiken voor studiosessies. Zeker als ze een sixties-seventies sound willen. Er staan nog hele oude flatwound snaren op en die zorgen voor een muffled klank, een beetje charmant versleten. Mijn snaren staan ook iets verder van de hals zodat je meer moeite moet doen om te articuleren met je linkerhand. Daardoor kan je er minder snel op spelen, maar je krijgt een heel stevig geluid. Deze bas weerspiegelt mijn karakter. Ik ben geen notenbraker, ik speel in functie van de song en less is more. Als bassist leg ik zo mee het fundament.”