Jean Blaute

Jean Blaute (14-6-24) voor My Guitar & me

“Ik studeerde piano, maar dit instrument fascineerde me zo.”

“Ze hebben mij al vaak de vijfde Beatle genoemd, tot in New York toe, maar deze gitaar dateert nog van voor ik ooit van de Beatles gehoord had. Mijn ouders hadden een muziekwinkel in Zottegem en als ik niet op school was, vond je mij altijd in die winkel. Ik hielp mensen met platen uitzoeken of ik demonstreerde melodica’s of orgeltjes.”

“In de etalage stond deze Framus type ‘teenager’, voor 850 frank. Vanaf mijn achtste al pikte ik ze als de winkel sloot om erop te spelen. Ik moest er erg voorzichtig mee zijn want stel dat er een kras op kwam! Ik studeerde piano, maar dit instrument fascineerde me zo.”

“Op mijn tiende verjaardag kwam ik van school vol verwachting dat er thuis een cadeautje zou liggen, maar ik zag nergens een pakje. Ik was teleurgesteld. Mijn mama zag dat en zei: ‘Ga maar naar je kamer’. En daar stond ze, deze gitaar. Ik begreep het meteen -ik was nu zelf een teenager- en was zo blij. 850 frank, dat was een ferme cadeau!”

“Uren en nachten heb ik erop gespeeld. Ik deed Chet Atkins na met de single notes die ik vanop piano herkende. Ze zeggen nog altijd dat ik eigenlijk piano speel op een gitaar. Dé intro der intro’s, Johnny B. Goode van Chuck Berry heb ik hier eindeloos op geprobeerd. Ik was verzot op de klank van deze gitaar, héél compact en droog.”

“In ‘67 werd ik begeesterd door Sergeant Peppers en de psychedelica, George Harrison die zijn Stratocaster had laten beschilderen, Jimi Hendrix deed hetzelfde. Ik dacht dat ik dat ook kon, vandaar dat afschuwelijke kunstwerk op de gitaar. Je ziet de ‘J’ van mijn naam die ik erin heb verwerkt. Nu ben ik blij dat ik het nooit heb verwijderd.”

“Zo van mijn 15e begon ik andere gitaren te pikken in de winkel. Ik herinner me een Spaanse van Mas y Mas. Maar ik ben van de deze blijven houden. Ze heeft me alle verhuizen gevolgd en heeft tot vandaag altijd aan de muur gehangen.”