Tom Lodewijckx

Tom Lodewijckx voor My Guitar and Me (15-1-25)

‘“Deze gitaar is een ode aan de muziekwinkels van vroeger waar je een hele namiddag kon rondhangen en dan een zakje snaren kopen.”

“Met deze Ibanez wil ik een ode brengen. Een ode natuurlijk aan Steve Vai die ze heeft ontworpen. Ik ben enorme fan. Hij is technisch een van de meest begaafde gitaristen ooit. Hij heeft zich weten binnen te spelen bij Frank Zappa, hij speelde bij Alacatraz, David Lee Roth,... En op een solo-plaat poseert hij met deze gitaar die hij zelf ontwierp.”  

“Het handvat in de body is bijvoorbeeld zijn idee. Het doel van het ontwerp is een zo ergonomisch mogelijke sport-gitaar: ze heeft alles om snel en virtuoos op te spelen. Ideaal voor metal. Onder andere haar slanke figuur en de dunne nek. En het hout tussen bepaalde frets is uitgehold waardoor er maar een hele lichte toets nodig is om de noot al te horen. De body wordt ondergedompeld en gedraaid in een ton met verschillende kleuren verf. Dat geeft dat psychedelische swirlpatroon en maakt elk exemplaar anders. Steve Vai heeft zelf een reeks gemaakt waarbij één van de kleuren bestaat uit zijn eigen bloed.”

“Ik heb ze in 1999 gekocht, ik moest nog achttien worden en was net begonnen aan het conservatorium. Ik bracht hele namiddagen door in de Strings & Things, de gitaarwinkel in de Brederodestraat in Antwerpen. Dat kon toen, die winkels waren plekken waar muzikanten samenkwamen. Aan het eind van de middag kocht je dan een zakje snaren of zo. Toen ik mijn jongere broer van negen jaar eens meenam, zag ik deze gitaar hangen. Ze kostte veertigduizend Belgische frank. Ver boven mijn budget, op mijn rekening stond twaalfduizend.”

“Jan Meijers, bassist van Blue Blot en eigenaar van de winkel, zag me en nam me mee naar zijn ouderwetse bureau vol stapels papier. Ze noemden hem Bass Papa, hij was een imposant godfather figuur. Hij stak een sigaret op. “Ik ken jouw drummende pa”, zei hij. “Ik ken jou en nu ken ik ook jouw broer. Ik zie hoe groot je liefde is en ik wil je helpen. Wat als je nu eens elke week vierduizend frank zou betalen? Dan mag je ze meteen meenemen.” Ik scharrelde optredens bijeen, gaf gitaarles, heb hier en daar een pedaal verkocht en elke woensdag nam ik de tram naar de stad om te betalen. Tot vandaag blijf ik Jan hiervoor dankbaar. Hij is een vaderfiguur voor mij en een mooi deel van mijn muziekgeschiedenis.”

“Een vijftal jaren later, ik was net afgestudeerd en ik had met mijn gitaar tegen de hoek van een versterker gestoten waardoor er wat lak af was. Een vriend vertelde me dat Steve Vai een workshop gaf in het conservatorium van Rotterdam. Daar spoorde ik natuurlijk naartoe en toen heeft hij met een alcoholstift mijn gitaar gehandtekend. Ik heb ze dan met doorzichtige lak laten bewerken, zo zit de handtekening er nu in verwerkt. Hij vertelde me dat er van deze 6-strings-versie maar 279 exemplaren zijn gemaakt.”

“Het is een veelzijdige gitaar, ze is erg stabiel, ontstemt bijna nooit, hoe hard je ook aan de tremolo-arm trekt. Haar klank is scooped: je hoort meer de lage en hoge tonen, ideaal voor een 80’ies sound. Ik stel haar voor als een kleurrijke, fluo-vrouw, een Cindy Lauper of Madonna-type. Ik heb ze zeker en vast gebruikt op Clouseau-opnames, maar het is natuurlijk vooral een gitaar die live opvalt, zelfs in het Sportpaleis. Sam van K’s Choice heeft er een hekel aan maar ik heb ze toch eens gebruikt, op Bofpop in Weert omdat we na Steve Vai speelden. Deze gitaar is een ode aan hem en de Jan Meijers’en van deze wereld.”